El Bulli

De dvd ligt hier ondertussen al onder het stof, hoog tijd dus om eindelijk eens de documentaire te bekijken van de kok en zijn restaurant die de culinaire wereld op zijn grondvesten deed daveren.

Je moet weten, ik ben iemand die graag eet en dus ook graag eten op haar bord heeft. Voor grote designborden waar je “je eten nog moet gaan zoeken” ben ik niet bereid mijn portefeuille breed open te trekken. Het is allemaal mooi, dat wel, en ik zou het met plezier fotograferen. Omdat je niet rijker wordt van naar een documentaire te kijken, ben ik na het bekijken ervan nog steeds van dat principe.

Avant-Gardekeuken mag je niet zien als een ‘gewone’ keuken. Wat je doorgaans op je bord krijgt vloeit voort uit een proces van ingrediënten combineren tot een nieuwe variant van een bestaand gerecht, in het uiterste geval tot een heel verrassende, nieuwe schotel. Bij El Bulli aan tafel schuiven lijkt mij eerder een ervaring vergelijkbaar met naar een kunstgalerij gaan, waar je je ogen de kost geeft en je laat overrompelen door het gevoel dat de kunstenaar al dan niet beoogt heeft voor de toeschouwer. Met dat verschil dat je de kunstwerken met al je zintuigen ervaart, met de nadruk op smaak.

Wat je op je bord krijgt zijn niet opzettelijk kleine stukjes om je met honger naar buiten te laten gaan. Een menu bij El Bulli bestaat uit een hele reeks schotels. Elk half jaar sluit het restaurant – althans tot enkele jaren geleden, nu is het definitief gesloten – zodat Ferran en zijn vast team zich in het ‘lab’ terugtrekken en met een reeks ingrediënten experimenteren, niet alleen qua combinaties maar ook op het vlak van bereidingswijzen en presentatie. Zo komt hij tot een ravioli gemaakt uit een zakje dat in Japan  gebruikt wordt om medicijnen in te stoppen en zo in te nemen. Het zakje lost op bij aanraking met water. Hij noemt het dan ook ‘Disappearing ravioli’. Wanneer de bereidingswijzes er zijn en alles getest, gewikt en gewogen, keert het team terug naar het restaurant. Terwijl de gasten reeds aanschuiven worden de gerechten nog op punt gezet. Een team van koks wordt gebriefd en het leerproces kan beginnen.

Hoewel het restaurant nu gesloten is, kan de invloed van Ferran niet worden onderschat. Wil je die invloed proeven, dan kan je in België bijvoorbeeld bij Kobe Desramaults, Kristof Coppens en Dave De Belder gaan eten. Bij de documentaire zit ook een culinaire hommage van tien Belgische en Nederlandse chefs. Je kan het dus allemaal zelf wel een keer thuis proberen. Van de tien recepten heeft er bij mij hoogstwaarschijnlijk slechts één kans op slagen: de cocktail van rum en dragon door Jonnie Boer.

De dvd ‘El Bulli, Cooking in progress’ is verkrijgbaar in Het Paard van Troje, boekhandel en café op de Kouter in Gent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s