Supercalifragilicious

Ik ging eens naar Portugal, een paar jaar geleden. Daar maakte ik een hoop foto’s en at ik een heleboel dingen waar ik nog nooit eerder van had gehoord. In al mijn vrije tijd heb ik deze zomer nog eens grote schoonmaak gehouden in mijn archieven, waardoor ik nu een kleine culinaire rondleiding door Portugal kan geven. En maar hopen dat ik nog weet waar alles was.

Mijn eerste stop was Porto. Mijn eindwerk fotografie was geselecteerd om op uitwisseling te gaan ginds. Ik mee natuurlijk! Gelukkig wachtte mij daar een vriendelijke -opgetrommeld via de school om mij een rondleiding te geven- local op, die met mij gedurende een hele week het halve land zou rondrijden. Om te acclimatiseren werd ik al metteen op een Sagres getrakteerd,  de Primus van bij ons. Dat bier is pis, maar wat je er bij krijgt is heerlijk! Tremocos, heten ze, een soort erwt maar dan plat, groter en gepekeld. Je weet meteen waar de toeristen zitten als je ze ziet sukkelen met het pellen van de bonen. Je krijgt ze zo goed als overal in Porto waar het niet overvol toeristen zit.

Dan is er natuurlijk: Porto, de drank. Je hebt de stad niet gezien als je het niet geproefd hebt. Ik bracht een bezoekje aan Graham’s Port en zei uiteraard niet nee tegen een kleine degustatie achteraf. Klein is de foute woordkeuze. Een portoglas is klein, maar drie volle glazen als degustatie,  dat is zwevend naar buiten gaan. Niettemin, die moeite waard om de Vintage Port te kunnen proeven. De prijzen van een goed bewaarde Vintage kunnen door het dak gaan.

graham's port degustatie

Ponte Da Lima is een klein ‘doorreis’-dorpje. Niettemin supergezellig. Cervejaria Rampinha is helemaal gewijd aan Ché Guevara, een schrijn als het ware. Je kan hem gaan aanbidden bij een pint en emmers vol Tremocos.

Next up: Coimbra, op culinair vlak herinner ik me er weinig van maar op weg ernaartoe in de gemeente Vila Nova de Gaia, ligt een heel klein dorpje, genaamd Canelas. Tussen het kapsalon en het politiebureau ligt een cafétje: Coffee S. João. In dat café -vijf ventilatoren proberen de hitte buiten te blazen, groen tl-licht, stoelpoten schrapen over de grond terwijl de tv ergens in een hoekje voetbal juicht- hebben ze volgens mijn persoonlijke gids de beste Francesinhas van het hele land. Vergaan van de dorst bestellen we een grote pint en wat ik dan voor mijn neus geschoteld kreeg, daar was de grootte van mijn maag niet op voorzien. Een francesiha is een gigantisch ‘broodje’ met laagjes spek, worst, steak en brood, badend in biersaus en overgoten met gesmolten kaas. Deze variant, typerend voor de streek, is nog eens bedekt met een omelet. Er worden steevast frieten bij geserveerd.

Eveline en francezine

Let u vooral op de verhouding tussen mijn hoofd, de pint en de inhoud van mijn bord. © Photo by Adriano

Lissabon.

Supercalifragilistic in het district Alfama, moet zowat de bar zijn met het coolste visitekaartje van de stad. En ook het eten was fantastic. In een gezelschap van zes bestelden we een surprise tapasmenu. De zalmtartaar met avocado in een dressing van passievrucht, lepel je op met een vlootje rauw witlof. Heerlijk!

supercalifragilistic

Ook marktjes zijn niet te missen in Lissabon. Een Portugese specialiteit is kabeljauw, bacalhou in het Portugees,en dan moet ik steeds aan die ene familie denken.

bacalhou

Ben je in Lissabon, maak dan een uitstapje naar Belém. Voor het imposante klooster, maar vooral voor de Pasteis de Belém! Ze lijken een beetje op rijsttaartjes, of eerder griesmeeltaartjes want de korrels zijn veel fijner.

pasteis de belem

Nu heb ik niet alleen honger, maar ook weer zin om op reis te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s